” HISTORIA PEWNEJ WŚCIEKŁOŚCI – dwie kobiety jedna historia “

” HISTORIA PEWNEJ WŚCIEKŁOŚCI – dwie kobiety jedna historia “

Hellen Keller w wyniku przebytej choroby we wczesnym dzieciństwie straciła wzrok, słuch a w konsekwencji umiejętność używania mowy . Wcześniej była pogodnym , energicznym dzieckiem . W wieku dwóch lat niespodziewanie Helenka dostała wysokiej gorączki , którą ledwo przeżyła. Gorączka odeszła zabierając jednak temu ciekawemu świata dziecku możliwość kontaktowania się z nim i poznawania go . Helena przebywała w świecie ciszy i ciemności .

Przerażającym świecie samotności, w którym ukojenia nie przynosi matczyny głos ani widok kochających  oczu. Ciemno, cicho  ….  strasznie.

 

Hellen Keller od dziecka wyróżniały wyjątkowa wrażliwość i nie poddawanie się w dążeniu do celu. Szybko przeszła do korzystania z tego co jej pozostało zamiast znieruchomieć w przerażeniu tym co utraciła. Miała jeszcze pozostałe zmysły.  Dotykała, wąchała, smakowała,  naśladowała czynności .  Odczuwała dotykowo ręce innych ludzi, aby “zobaczyć” co robili. Naśladowała również ich działania i wkrótce była w stanie wykonać pewne prace sama jak: dojenie krów lub ugniatanie ciasta. Nauczyła się  rozpoznawać ludzi, odczuwając ich twarze lub ubrania, posługując się zmysłem dotyku. Potrafiła także powiedzieć, w jakiej znajdowała się części ogrodu na podstawie zapachu różnych roślin i odczucia rodzaju powierzchni po której stąpała. 
Wymyśliła ponad 60 różnych znaków za pomocą, których mogła rozmawiać ze swoją rodziną. Jeśli miała ochotę na chleb, to udawała, że kroi bochenek chleba i smaruje masłem kromki. Jeśli chciała loda to otulała się swoimi ramionami i udawała, że trzęsie się z zimna. 

Helena rosła i pomimo wysiłków zaczynała sobie zdawać sprawę ze swojej odmienności. W prawdzie czyniła postępy ale ONA chciała rozmawiać. Bez względu jednak na to jak się starała, nie mogła zrozumieć, co do niej mówiono. Wprawiało ją to w straszną złość, często  miotała się po całym pokoju, kopiąc i krzycząc  z frustracji. Wraz z wiekiem wściekłość wzrastała a ataki  były coraz częstsze.  Jeśli nie otrzymała tego, co chciała,  wściekała się tak długo, aż jej rodzina ustąpiła i dała jej to czego oczekiwała.

Stawała się szalona

 

A czego oczekiwała ? Chciała ROZMAWIAĆ, komunikować się ze światem   ….

Dla rodziców stało się jasne, że „ trzeba coś z nią zrobić „ .

I tu w życiu siedemnastoletniej Heleny pojawia się Anna

 

Anna Sullivan wywodząca się z bardzo biednego środowiska,  utraciła w wieku 5 lat wzrok  , trafiła do przytułku , jej rodzina się rozpadła. Sporo …  W szkole dla niewidomych do , której łut szczęścia sprawił , że się dostała miała przydomek  Spitfire ( złośnica ) . Myślę, że więcej Anny nie trzeba przedstawiać . Jednak oprócz pozostawiającego wiele do życzenia zachowania ( podobnie jak Helena ) była wyjątkowo utalentowana. Po przebyciu operacji przywracających wzrok, drogi tych dwóch niezwykłych kobiet się krzyżują. Anna zostaje nauczycielką Heleny.

Początkowo spotkanie tych dwóch temperamentów przypominało  pole bitwy.  Anna gryzła, kopała , krzyczała. Była wściekła ! Dla nauczycielki szybko stało się jasne źródło szaleństwa. Helena musiała nauczyć się porozumiewać.

Droga edukacji była długa, żmudna i często kontrowersyjna.

Na przykład Anna zaprowadziła Helenę do pompy wodnej i wypompowała wodę na jej dłonie. Podczas wykonywania tej czynności wypowiedziała ona po kolei każdą literę słowa WATER (WODA). Powtarzał tę czynność aż do skutku. Nagle Helena zdała sobie sprawę z tego, że pojedyncze znaki stanowią litery, które tworzą słowo WODA. W tej samej chwili uświadomiła sobie także, iż wszystkie inne słowa na świecie muszą mieć nazwę. Biegała dotykając wszystkiego, co mogła napotkać na swojej drodze i pytała Annę, jak te napotkane przedmioty się nazywają. 

Anna kontynuowała nauczanie Heleny w ten sposób przez kilka następnych lat. Mówiła ona Helenie o wszystkim co działo się wokoło nich. Przeliterowywała wszystko na jej dłoni, tzw. metodą Tadoma. Dużo można by opowiadać o sposobach jakimi przebiegał proces nauczania. Najważniejsze jednak jest to , że „ Dzikie dziecko „  ( jak ją nazywano )  w konsekwencji ukończyło Radcliffe College ze stopniem naukowym . Helena była nie tylko wybitnie inteligentna ale też szczególnie wrażliwa i głęboko wierząca. Ta kompilacja cech oraz spotkanie obu Pań zaowocowały faktem iż …

 

Helen Keller  :

  • Została pisarką
  • Działaczką społeczną o wielkiej wrażliwości
  • Działała na rzecz równouprawnienia kobiet
  • Była wykładowczynią
  • Podróżowała
  • Kupiła dom
  • Nakręcono o niej kilka filmów

 

Dwie kobiety. Jedna historia.

Helen mawiała

„Nie wolno zgadzać się na pełzanie, gdy czujemy potrzebę latania. „

 

Pozwolę sobie nie dodać ani słowa komentarza. Was jednak zachęcam  ….

2 thoughts on “” HISTORIA PEWNEJ WŚCIEKŁOŚCI – dwie kobiety jedna historia “

Pozostaw odpowiedź Waldemar Anuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Back to top